Jesteś tutaj: Strona główna » O Nas » Dla Pacjenta

Karta Praw Pacjenta

12 czerwiec 2016 | Opublikował: admin

Załącznik nr 5 do Regulaminu Organizacyjnego Szpitala Wojewódzkiego im. Kardynała Stefana  Wyszyńskiego w Łomży

KARTA  PRAW  PACJENTA


CZĘŚĆ OGÓLNA

Dotyczy pacjentów: korzystających ze świadczeń zdrowotnych w ramach ubezpieczenia zdrowotnego, korzystających z usług medycznych na zasadach komercyjnych oraz innych niż ubezpieczeni.

PRAWA PACJENTA

1.    Prawo do ochrony zdrowia.
2.    Prawo do świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom wiedzy medycznej, opartej na dostępnych metodach i środkach zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, wykonywanych przez osoby wykonujące zawód medyczny w warunkach odpowiadających wymaganiom fachowym i sanitarnym, z należytą starannością i zgodnie z zasadami etyki zawodowej, a w sytuacji ograniczonych możliwości udzielenia odpowiednich świadczeń - do korzystania z rzetelnej, opartej na kryteriach medycznych jawnej procedury ustalającej kolejność dostępu do świadczeń.
3.    Pacjent ma prawo żądać, aby udzielający mu świadczeń zdrowotnych lekarz zasięgnął opinii innego lekarza lub zwołał konsylium lekarskie, pielęgniarka (położna) zasięgnęła opinii innej pielęgniarki (położnej). Lekarz może odmówić zwołania konsylium lub zasięgnięcia opinii jeśli uzna, że żądanie pacjenta jest bezzasadne. Żądanie oraz odmowę odnotowuje się w dokumentacji medycznej. Przepis ten stosuje się do pielęgniarki (położnej) w zakresie zasięgania opinii.
4.    Prawo do natychmiastowej pomocy medycznej w podmiocie leczniczym, ze względu na zagrożenie zdrowia lub życia pacjenta.
5.    Prawo do intymności i poszanowania godności osobistej, w szczególności  w czasie udzielania świadczeń zdrowotnych.
6.    Prawo do umierania w spokoju i godności. W stanach terminalnych pacjent ma prawo do łagodzenia bólu i innych cierpień.
7.    Prawo (pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego) do uzyskania przystępnej informacji od lekarza o swoim stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych, leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia, rokowaniu. Lekarz może być zwolniony z tego obowiązku wyłącznie na żądanie pacjenta. Lekarz może udzielać powyższych informacji  innym osobom tylko za zgodą pacjenta.
8.    Prawo do wyrażania zgody na przeprowadzenie badania lub udzielenia innych świadczeń zdrowotnych, po uzyskaniu od lekarza odpowiedniej informacji. Jeżeli obowiązujące przepisy prawa nie stanowią inaczej, zgoda pacjenta może być wyrażona ustnie albo nawet poprzez takie jego zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje na wolę poddania się proponowanym przez lekarza czynnościom medycznym.
9.    Prawo do wyrażenia w formie pisemnej zgody na zabieg operacyjny albo na zastosowanie metody leczenia lub diagnostyki stwarzającej podwyższone ryzyko dla pacjenta.
10.    Prawo do wyrażenia w formie pisemnej zgody (a w przypadku niemożności wyrażenia zgody w powyższej formie, za równoważne uważa się wyrażenie zgody ustnie złożonej w obecności dwóch świadków) na uczestnictwo w eksperymencie medycznym po uprzednim uzyskaniu informacji: o celach, sposobach i warunkach przeprowadzenia przedmiotowego eksperymentu, spodziewanych korzyściach leczniczych lub poznawczych, ryzyku oraz o możliwości odstąpienia od udziału w eksperymencie, w każdym jego stadium. W przypadku gdyby natychmiastowe  przerwanie eksperymentu mogło spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia jego uczestnika, lekarz obowiązany jest go o tym poinformować.
11.    Prawo do wyrażenia dobrowolnie świadomej zgody w formie pisemnej –  na  uczestnictwo w badaniu klinicznym (a w przypadku niemożności wyrażenia zgody w powyższej formie, za równoważne uważa się wyrażenie zgody ustnie złożonej w obecności, co najmniej dwóch świadków), po wcześniejszym przekazaniu informacji dotyczących istoty, znaczenia, skutków i ryzyka związanego z badaniem klinicznym. Uczestnik badania klinicznego może w każdej chwili bez szkody dla siebie wycofać się z badania klinicznego.
12.    Prawo do wyrażenia sprzeciwu na pobranie po śmierci komórek, tkanek i narządów oraz cofnięcia tego sprzeciwu w każdym czasie.
13.    Prawo do pomieszczenia i wyżywienia w szpitalu odpowiednich do stanu zdrowia pacjenta.
14.    Prawo do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej sprawowanej przez osobę bliską lub inną osobę wskazaną  przez pacjenta, która nie polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Pacjent ponosi koszt takiej opieki. Prawo to może być ograniczone ze względu na możliwości organizacyjne szpitala.
15.    Przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych może być obecna osoba bliska, osoba wykonująca świadczenie zdrowotne może tego odmówić w przypadku zagrożenia epidemicznego lub ze względu na bezpieczeństwo zdrowotne pacjenta.
16.    Prawo do kontaktu osobistego, telefonicznego lub korespondencyjnego z osobami spoza szpitala. Pacjent ponosi koszt jeśli prawo to wiąże się z kosztami poniesionymi przez szpital. Kontakt osobisty może zostać ograniczony w przypadku zagrożenia epidemicznego lub ze względu na warunki przebywania innych osób chorych w szpitalu. Dyrektor szpitala lub upoważniony lekarz może ograniczyć prawo do kontaktu osobistego z osobami z zewnątrz, w tym do sprawowania opieki pielęgnacyjnej przez osobę bliską lub inną osobę wskazaną przez pacjenta.
17.    Prawo do opieki duszpasterskiej w szpitalu.
18.    Prawo do wskazania osoby lub instytucji, którą szpital obowiązany jest niezwłocznie powiadomić w razie pogorszenia się stanu zdrowia pacjenta powodującego zagrożenie życia lub w razie śmierci pacjenta.
19.    Prawo do wypisania ze szpitala, gdy stan zdrowia pacjenta nie wymaga dalszego leczenia w szpitalu bądź na własne żądanie - w takiej sytuacji pacjent ma prawo do informacji o możliwych następstwach zaprzestania leczenia w szpitalu. Przy wypisie pacjent ma prawo do otrzymania oryginału oraz jednej kopii Karty Informacyjnej z Leczenia Szpitalnego z podaniem rozpoznania w języku polskim.
20.    Prawo do wyrażenia osobiście lub przez przedstawiciela ustawowego sprzeciwu na wykonanie sekcji zwłok w szpitalu.
21.    Prawo do dostępu do dokumentacji medycznej na wniosek pacjenta, jego przedstawiciela ustawowego lub osoby przez niego upoważnionej, a w razie śmierci - osoby przez pacjenta upoważnionej do uzyskania dokumentacji w przypadku jego zgonu, w formie m.in.: wglądu w podmiocie leczniczym lub poprzez odpłatne sporządzenie jej wyciągów, odpisów, kopii. Dokumentacja medyczna jest także udostępniana organom do tego uprawnionym.
22.     Prawo do ochrony danych zawartych w dokumentacji medycznej oraz innych związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych.
23.     Prawo do zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem uzyskanych przez personel medyczny w związku z wykonywaniem zawodu z uwzględnieniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa.
24.    Prawo do przechowywania wartościowych rzeczy w depozycie szpitala.
25.    Prawo do uzyskania od lekarza i lekarza dentysty informacji o realnej możliwości uzyskania świadczenia zdrowotnego u innego lekarza lub w zakładzie opieki zdrowotnej, jeżeli lekarz odmówił udzielenia świadczenia.
26.    Prawo do dostępu do informacji o prawach pacjenta w podmiocie leczniczym. Pielęgniarka, położna ma obowiązek poinformować pacjenta o jego prawach.
27.    Prawo do złożenia skargi na lekarza i lekarza dentystę do rzecznika odpowiedzialności zawodowej przy właściwej izbie lekarskiej w przypadku podejrzenia postępowania sprzecznego z zasadami etyki i deontologii zawodowej oraz za naruszenie przepisów o wykonywaniu zawodu lekarza.
28.    Prawo do złożenia skargi na pielęgniarkę i położną do rzecznika odpowiedzialności zawodowej przy właściwej izbie pielęgniarek i położnych w przypadku podejrzenia  postępowania sprzecznego z zasadami etyki zawodowej oraz za zawinione naruszenie przepisów dotyczących wykonywania zawodu pielęgniarki i położnej.
29.    Prawo do złożenia skargi na diagnostę laboratoryjnego do rzecznika dyscyplinarnego w Krajowej Izbie Diagnostów Laboratoryjnych w przypadku podejrzenia postępowania sprzecznego z zasadami etyki zawodowej lub przepisami dotyczącymi wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej.
30.    Pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy mogą wnieść sprzeciw wobec opinii lub orzeczenia lekarza, jeśli ma wpływ na prawa lub obowiązki pacjenta wynikające z przepisów prawa. Sprzeciw wnosi się do Komisji Lekarskiej za pośrednictwem Rzecznika Praw Pacjenta, w terminie 30 dni od wydania opinii lub orzeczenia.
31.    Pacjent lub jego spadkobiercy maja prawo złożyć wniosek o ustalenie zdarzenia medycznego do wojewódzkiej komisji spraw orzekania o zdarzeniach medycznych, w przypadku zakażenia pacjent biologicznym czynnikiem chorobotwórczym, uszkodzenia ciała,  rozstroju zdrowia lub śmierci pacjenta, jako następstwa udzielania świadczeń zdrowotnych w szpitalu.


CZĘŚĆ SZCZEGÓŁOWA

Dotyczy pacjentów korzystających, na zasadzie równego dostępu, ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na warunkach i w zakresie określonym
w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki  zdrowotnej finansowanych  środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135, z późn. zm.), zwanej dalej: „ustawą o świadczeniach".

Rozdział 1

PRAWA PACJENTA W PODMIOTACH LECZNICZYCH  NP.: W
PRZYCHODNI, PORADNI, AMBULATORIUM
JAKO PACJENTA W RAMACH UBEZPIECZENIA ZDROWOTNEGO:

1.    Wyboru lekarza dentysty spośród lekarzy dentystów, którzy zawarli umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z Narodowym Funduszem Zdrowia.
2.    Świadczeń zdrowotnych lekarza dentysty oraz materiałów stomatologicznych stosowanych przy udzielaniu tych świadczeń, zakwalifikowanych jako świadczenia gwarantowane.
3.    Kobiety w ciąży i w okresie połogu mają  prawo do dodatkowych świadczeń zdrowotnych lekarza dentysty oraz materiałów stomatologicznych stosowanych przy udzielaniu tych świadczeń, zakwalifikowanych jako świadczenia gwarantowane.
4.    Wyboru świadczeniodawcy udzielającego ambulatoryjnych świadczeń specjalistycznych spośród tych, świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z Narodowym Funduszem Zdrowia z zastrzeżeniami wynikającymi z obowiązujących przepisów prawa.
5.    Ambulatoryjnych świadczeń specjalistycznych finansowanych ze środków publicznych udzielanych na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego.
          Wyżej wymienione skierowanie, nie jest wymagane do świadczeń:
          1) ginekologa i położnika;    
          2) dentysty;
          3) wenerologa;
          5) onkologa;    
          6) psychiatry;    
          7) dla osób chorych na gruźlicę;
          8) dla osób zakażonych wirusem HIV;
        9) dla inwalidów wojennych i osób represjonowanych;
        10) dla cywilnych niewidomych ofiar działań wojennych;
        11) dla osób uzależnionych od alkoholu, środków odurzających i substancji
               psychotropowych - w zakresie lecznictwa odwykowego;
        12) dla uprawnionego żołnierza, pracownika, weterana w zakresie leczenia urazów lub
               chorób nabytych podczas wykonywania zadań poza granicami państwa.

6.    Świadczeń rehabilitacji leczniczej u świadczeniodawcy, który zawarł umowę ż Narodowym Funduszem Zdrowia o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego.
7.    Zaopatrzenia w wyroby medyczne będące przedmiotami ortopedycznymi oraz w środki pomocnicze na zlecenie lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego.
8.    Rejestracji u świadczeniodawcy w szczególności: osobiście, przez osoby trzecie i telefonicznie.
9.    W stanie nagłym - do niezwłocznego uzyskania świadczeń opieki zdrowotnej w niezbędnym zakresie również przez świadczeniodawcę, który nie zawarł umowy o udzielnie świadczeń opieki zdrowotnej z Narodowym Funduszem Zdrowia.
10.    Świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach i w zakresie określonych dla ubezpieczonych, jeżeli nie jest się  osobą ubezpieczoną, a jest w okresie ciąży, porodu i połogu.
11.    Przejazdu środkami transportu sanitarnego (w tym lotniczego) — na zlecenie lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego, do najbliższego zakładu opieki zdrowotnej udzielającego świadczeń we właściwym zakresie, i z powrotem: bezpłatnie w przypadkach:
           1)   konieczności podjęcia natychmiastowego leczenia w zakładzie opieki zdrowotnej;
           2)  wynikających z potrzeby zachowania ciągłości leczenia.
              Ponadto przysługuje na podstawie zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub
            felczera ubezpieczenia zdrowotnego, bezpłatny przejazd środkami transportu               sanitarnego - w przypadku dysfunkcji narządu ruchu uniemożliwiającej korzystanie ze           środków transportu publicznego, w celu odbycia leczenia - do najbliższego zakładu             opieki zdrowotnej udzielającego świadczeń we właściwym zakresie, i z powrotem.
12. Orzeczeń i zaświadczeń lekarskich wydawanych bezpłatnie, jeżeli są one związane z: dalszym leczeniem, rehabilitacją, niezdolnością do pracy, kontynuowaniem nauki, uczestnictwem dzieci; uczniów, słuchaczy zakładów kształcenia nauczycieli i studentów w zajęciach sportowych i w zorganizowanym wypoczynku, a także wydawanych dla celów pomocy społecznej lub uzyskania zasiłku pielęgnacyjnego lub ustalenia przyczyn i rodzaju uszkodzeń ciała związanych z użyciem przemocy w rodzinie
 
Rozdział 2

PRAWA PACJENTA W SZPITALU
JAKO PACJENTA W RAMACH UBEZPIECZENIA ZDROWOTNEGO

1.    Wyboru szpitala spośród szpitali, które zawarły umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z Narodowym Funduszem Zdrowia z zastrzeżeniami wynikającymi z obowiązujących przepisów prawa.
2.    Przyjęcia do szpitala, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z Narodowym Funduszem Zdrowia, na podstawie skierowania (każdego) lekarza, lekarza dentysty lub felczera, jeżeli cel leczenia nie może być osiągnięty przez leczenie ambulatoryjne zgodnie z ustaloną w oparciu o kryteria medyczne listą oczekujących.
3.    Udzielenia świadczenia zdrowotnego bez wymaganego skierowania - w stanach nagłych (np.: wypadek, zatrucie, poród, stany zagrożenia życia albo zdrowia), w powyższym stanie masz prawo również do niezwłocznego uzyskania świadczeń opieki zdrowotnej w niezbędnym zakresie również od świadczeniodawcy, który nie zawarł umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z Narodowym Funduszem Zdrowia
4.    Przejazdu środkami transportu sanitarnego (w tym lotniczego) — na zlecenie lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego, do najbliższego zakładu opieki zdrowotnej udzielającego świadczeń we właściwym zakresie, i z powrotem bezpłatnie, w przypadkach:
a)konieczności podjęcia natychmiastowego leczenia w zakładzie opieki zdrowotnej;
     b) wynikających z potrzeby zachowania ciągłości leczenia.
Ponadto przysługują na podstawie zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego, bezpłatny przejazd środkami transportu  sanitarnego - w przypadku dysfunkcji narządu ruchu uniemożliwiającej korzystanie ze środków transportu publicznego, w celu odbycia leczenia - do najbliższego zakładu opieki zdrowotnej udzielającego świadczeń we właściwym zakresie, i z powrotem.
5.    Wyrażenia zgody (obok zgody lekarza) na uczestnictwo innych osób poza personelem  
      medycznym niezbędnym ze względu na rodzaj udzielanego  świadczenia    zdrowotnego.
6.    Wyrażenia zgody na uczestnictwo podczas udzielania świadczeń zdrowotnych: studentów nauk medycznych, lekarzy oraz innego personelu medycznego, w przypadku demonstracji o charakterze wyłączenie dydaktycznym, jeżeli jest się pacjentem kliniki, szpitala akademii medycznych, medycznej jednostki badawczo-rozwojowej lub innej jednostki uprawnionej do kształcenia wyżej wymienionych.
7.    Wnioskowania o zasięgnięcie przez lekarza (udzielającego świadczeń  zdrowotnych) opinii właściwego lekarza specjalisty lub zorganizowania konsylium lekarskiego w razie wątpliwości diagnostycznych lub terapeutycznych, jeżeli wyżej wymieniony lekarz uzna to za uzasadnione w świetle wymagań - wiedzy medycznej
8.    Bezpłatnych środków farmaceutycznych i materiałów medycznych, niezbędnych do udzielania świadczeń zdrowotnych, jeżeli są one konieczne do wykonania   świadczenia.

Rozdział 3

PRAWA PACJENTA W SZPITALU PSYCHIATRYCZNYM
3.1 PRZYJĘCIE DO SZPITALA ZA ZGODĄ PACJENTA

1.    Przyjęcie do szpitala osoby z zaburzeniami psychicznymi do szpitala psychiatrycznego następuje za pisemną zgodą tej osoby na podstawie ważnego: skierowania da szpitala, jeżeli lekarz wyznaczony do tej czynności, po jej osobistym zbadaniu, stwierdzi wskazania do przyjęcia Natomiast w nagłych przypadkach, w szczególności w przypadku braku możliwości uzyskania pomocy lekarskiej przed zgłoszeniem się do szpitala, osoba z zaburzeniami psychicznymi może być przyjęta do szpitala psychiatrycznego, za jej pisemną zgodą, bez skierowania.
2.    Jeżeli przyjęcie do szpitala psychiatrycznego dotyczy osoby pełnoletniej całkowicie   ubezwłasnowolnionej, zdolnej do wyrażenia zgody, wymagane jest również uzyskanie zgody tej osoby na przyjęcie. W przypadku sprzecznych oświadczeń w sprawie przyjęcia do szpitala psychiatrycznego pacjenta i jego przedstawiciela ustawowego, zgodę na przyjęcie do szpitala wyraża sąd opiekuńczy właściwy ze względu na miejsce  zamieszkania tej osoby.

3.2 PRZYJĘCIE DO SZPITALA BEZ ZGODY PACJENTA

1.    Przyjęcie do szpitala psychiatrycznego osoby chorej psychicznie lub osoby upośledzonej umysłowo niezdolnej do wyrażenia zgody lub stosunku do przyjęcia do szpitala psychiatrycznego i leczenia następuje po uzyskaniu zgody sądu opiekuńczego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. W przypadkach nagłych przyjęcie do szpitala psychiatrycznego może nastąpić bez wcześniejszego uzyskania zgody sądu opiekuńczego. W takim przypadku lekarz przyjmujący ma obowiązek, o ile to możliwe, zasięgnięcia pisemnej opinii innego lekarza, w miarę możliwości psychiatry, albo pisemnej opinii psychologa.
2.    Osoba chora psychicznie może być przyjęta do szpitala psychiatrycznego bez zgody       wymaganej w art. 22 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego, tylko wtedy, gdy jej      dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że z powodu choroby zagraża bezpośrednio          swojemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób.
3.    O przyjęciu do szpitala psychiatrycznego decyduje lekarz wyznaczony do tej czynności po osobistym zbadaniu pacjenta (po uprzedzeniu o przyczynach przeprowadzenia badania) i zasięgnięciu w miarę możliwości opinii drugiego lekarza psychiatry albo psychologa.     Lekarz ten jest obowiązany wyjaśnić choremu przyczyny przyjęcia do szpitala bez zgody i poinformować go o jego prawach.
4.    Przyjęcie do szpitala psychiatrycznego wymaga zatwierdzenia przez ordynatora (lekarza kierującego oddziałem) w ciągu 48 godzin od chwili przyjęcia. Kierownik szpitala zawiadamia o tym sąd opiekuńczy miejsca siedziby szpitala w ciągu 72 godzin od chwili przyjęcia.
5.    Postępowanie przed sądem opiekuńczym umarza się, jeżeli pacjent, po przyjęciu bez zgody, wyraził następnie zgodę na pobyt w tym zakładzie, po uprzednim wysłuchaniu      tej osoby.

3.3 PRAWA PACJENTA W TRAKCIE HOSPITALIZACJI:
1.    Bezpłatnych świadczeń zdrowotnych w zakresie psychiatrycznej opieki zdrowotnej oraz do bezpłatnych produktów leczniczych, wyrobów medycznych i środków pomocniczych, jeżeli pacjent jest osobą chorą jest osobą ubezpieczoną.
2.     Tego, aby personel medyczny przy wyborze rodzaju i metod postępowania leczniczego, brał pod uwagę nie tylko cele zdrowotne ale także pacjenta interes i inne jego dobra osobiste, i dążył do osiągnięcia poprawy stanu zdrowia w sposób najmniej dla niego uciążliwy.
3.    Porozumiewania się bez ograniczeń z rodziną i innymi osobami.
4.    Niekontrolowana  korespondencji pacjenta.
5.    Uzyskania pomocy w ochronie  praw jako pacjenta w szczególności:
a)    do spotkania z Rzecznikiem Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego, w
      warunkach zapewniających swobodę wypowiedzi, nie później niż w terminie 7
     dni od dnia zgłoszenia takiej potrzeby,
b)    przekazywania ustnych i pisemnych skarg w zakresie dotyczącym naruszenia   
      praw oraz uzyskania informacji o rozstrzygnięciu zgłoszonej sprawy,

6.    Uzyskania zgody ordynatora na okresowe przebywanie poza szpitalem bez wypisywania z zakładu (przepustki), jeżeli nie zagraża to życiu albo życiu i   zdrowiu pacjenta oraz innych osób.
7.    Nieutrwalania oświadczeń pacjenta obejmujących przyznanie się do popełnienia czynu       zabronionego pod groźbą kary w dokumentacji dotyczącej badań lub przebiegu leczenia.
      8. Zapoznania pacjenta przez lekarza z planowanym  postępowaniem leczniczym.
9.    Wyrażenia odrębnej zgody pacjenta lub zgody przedstawiciela ustawowego na świadczenia zdrowotne stwarzające podwyższone ryzyko takich jak:
           a) punkcja podpotyliczna 1ub lędźwiowa przeprowadzana w celu pobrania płynu   
               mózgowo-rdzeniowego lub podania leków;
           b) leczenie metodami śpiączkowymi (śpiączki atropinowe, śpiączki insulinowe);
           c) leczenie elektrowstrząsami.
          Pacjent ma prawo również do otrzymania od lekarza informacji o dających się przewidzieć  
           skutkach świadczeń zdrowotnych wymienionych powyżej.
10.    Uprzedzenia pacjenta o zastosowaniu wobec niego środka przymusu  bezpośredniego przed tym zanim środek ten zostanie podjęty oraz zachowania szczególnej ostrożności i dbałości o dobro pacjenta przez personel medyczny w trakcie stosowania środka przymusu bezpośredniego.
11.    Tego, aby przymus bezpośredni w formie unieruchomienia lub izolacji na zlecenie lekarza nie mógł trwać dłużej niż 4 godziny. Jednakże w razie potrzeby lekarz, po osobistym zbadaniu pacjenta, może przedłużyć unieruchomienie na następne  okresy 6-godzinne.
12.    Krótkotrwałego uwalniania od unieruchomienia w celu zmiany pozycji lub zaspokojenia potrzeb fizjologicznych i leczniczych, nie rzadziej niż co 4 godziny.
      13. Zachowania w tajemnicy przez osoby wykonujące czynności wynikające z ustawy o    ochronie zdrowia psychicznego wszystkiego, o czym powezmą wiadomość w
            zawiązku z wykonywaniem powyższych czynności z wyjątkiem określonych w w/w
            ustawie sytuacji, gdy osoby te są zwolnione z zachowania tajemnicy.
14.Tego, aby zajęcia rehabilitacyjne prowadzone w szpitalach psychiatrycznych oraz domach  pomocy społecznej, nie były podporządkowane celom gospodarczym
15.    Tego, aby kierownik zakładu psychiatrycznej opieki zdrowotnej w razie stwierdzenia,
że przedstawiciel ustawowy pacjenta nie wykonuje należycie swoich obowiązków wobec pacjenta, zawiadomił o tym sąd opiekuńczy  miejsca zamieszkania pacjenta.
16.    Złożenia wniosku do sądu opiekuńczego miejsca siedziby szpitala psychiatrycznego o
      ustanowienie kuratora, jeżeli pacjenta uważa, iż w czasie pobytu w szpitalu potrzebuje       pomocy do prowadzenia wszystkich swoich spraw albo spraw określonego rodzaju.
17.    Wysłuchania pacjenta przez sędziego wizytującego nie później niż w terminie 48 godzin
      od otrzymania przez sąd opiekuńczy zawiadomienia od kierownika szpitala        psychiatrycznego, jeżeli został przyjęty w trybie art. 23.
18.    Złożenia wniosku o adwokata z urzędu w toczącym się postępowaniu przed sądem  
      opiekuńczym w sprawach określonych w ustawie o ochronie zdrowia psychicznego
19.    Złożenia odwołania od postanowienia sądu opiekuńczego w przedmiocie przyjęcia do       szpitala psychiatrycznego bez zgody pacjenta, do sądu drugiej instancji.
20.    Złożenia w dowolnej formie -wniosku o nakazanie wypisania ze szpitala         psychiatrycznego — jeżeli pacjent jest hospitalizowany za swoją zgodą.
21.    Złożenia w dowolnej formie,  wniosku o nakazanie wypisania ze szpitala psychiatrycznego, nie wcześniej niż po upływie 30 dni od uprawomocnienia się  postanowienia sądu opiekuńczego w przedmiocie przyjęcia do szpitala lub dalszego leczenia bez zgody. O wypisie postanawia ordynator (lekarz kierujący oddziałem), jeżeli uzna, iż ustały przewidziane w ustawie o ochronie zdrowia psychicznego przyczyny przyjęcia i pobytu pacjenta w szpitalu psychiatrycznym
22.    Wystąpienia do sądu opiekuńczego, w którego okręgu znajduje się szpital  psychiatryczny o nakazanie wypisania ze szpitala psychiatrycznego, w razie odmowy wypisania. Wniosek należy złożyć w terminie 7 dni od powiadomienia pacjenta o odmowie wypisania oraz o terminie i sposobie złożenia wniosku.
23.    Przyjęcia za swoją zgodą (lub przedstawiciela ustawowego) do domu pomocy   społecznej, jeżeli nie jest w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb życiowych i nie ma możliwości korzystania z opieki innych osób, a potrzebuje  stałej opieki i pielęgnacji, lecz nie wymaga leczenia szpitalnego.

Rozdział 4
PRAWA DZIECKA W TRAKCIE UDZIELANIA ŚWIADCZEŃ ZDROWOTNYCH
Jako pacjent poniżej 18 rok-u życia ma prawo do korzystania z większości praw przysługujących osobom dorosłym w trakcie korzystania ze świadczeń zdrowotnych z uwzględnieniem uprawnień rodziców lub opiekunów i z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z wieku pacjenta.

PACJENT PONIŻEJ 18 ROKU ŻYCIA MA PRAWO  DO:

1.    Świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach i w zakresie określonych dla osób ubezpieczonych.
2.     Dodatkowych świadczeń zdrowotnych lekarza dentysty oraz materiałów stomatologicznych stosowanych przy udzielaniu tych świadczeń, zakwalifikowanych jako świadczenia gwarantowane dla dzieci i młodzieży do ukończenia 18 roku życia.
3.    Jeżeli jest małoletnim  powyżej lat szesnastu lekarz ma obowiązek udzielić mu informacji w zakresie i w formie potrzebnej do prawidłowego przebiegu jego procesu diagnostycznego lub terapeutycznego, ponadto ma prawo do wyrażenia swojego zdania.
4.    Jeżeli jest małoletnim powyżej lat szesnastu lekarz ma obowiązek udzielić mu przystępnej informacji o jego stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych, leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu.
5.    Jeżeli jest małoletnim powyżej lat szesnastu wymagana jest również (obok zgody przedstawiciela ustawowego) jego zgoda na wykonanie badania lub udzielenie innego świadczenia zdrowotnego. W przypadku zastosowania zabiegu operacyjnego albo metody leczenia lub diagnostyki stwarzającej podwyższone ryzyko dla pacjenta  jest wymagana również (obok zgody przedstawiciela ustawowego) jego  zgoda w formie pisemnej.
6.    Jeżeli jest małoletnim powyżej lat szesnastu, ma prawo do wyrażenia sprzeciwu na pobranie po śmierci komórek, tkanek i narządów.
7.    Jeżeli jest małoletnim i ukończył szesnasty rok życia lub nie ukończył szesnastego roku życia i jest w stanie z rozeznaniem wypowiedzieć opinię w sprawie swego uczestnictwa w eksperymencie medycznym lub badaniu klinicznym (po poinformowaniu go o istocie, znaczeniu, skutkach i ryzyku tego badania), konieczne jest wyrażenie w formie pisemnej świadomej zgody pacjenta na udział w powyższych obok zgody przedstawiciela ustawowego.
8.    Wyrażenia w każdej chwili cofnięcia zgody na udział w badaniu klinicznym lub eksperymencie medycznym  bądź wycofania się w każdej chwili z tego badania lub eksperymentu.
9.    Tego, aby w celu zminimalizowania bólu i dyskomfortu w trakcie trwania badania klinicznego zapewniono pacjentowi udział w przedmiotowym badaniu personelu posiadającego wiedzę i umiejętności w zakresie postępowania z małoletnim oraz zastosowania metod służących minimalizacji dyskomfortu związanego z wykonywanym badaniem.
10.    Jeżeli jest małoletnim powyżej lat trzynastu ma prawo do wyrażenia zgody na  pobranie od niego  szpiku na rzecz rodzeństwa, jeżeli nie spowoduje to       dającego się przewidzieć upośledzenia sprawności organizmu pacjenta.
11.    Jeżeli jest małoletnim powyżej lat szesnastu ma prawo do złożenia wniosku do sądu opiekuńczego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania o zgodę na pobranie od niego szpiku  lub  komórek krwiotwórczych  krwi obwodowej w sytuacji gdy jest bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia jego rodzeństwa.
12.    Jeżeli dziecko urodziło się w szpitalu lub zostało przyjęte do szpitala przed ukończeniem siódmego roku życia jest zaopatrywane w znak tożsamości.
13.     Jeżeli jest małoletnim powyżej lat szesnastu i jest zdolny do wyrażania zgody wymagana jest również jego zgoda na przyjęcie do szpitala psychiatrycznego.

Przyjmowanie skarg i wniosków w Biurze Rzecznika Praw Pacjenta odbywa się w portierni Biura:
pn. - pt. w godz. 9:00 - 15:00
al. Zjednoczenia 25
01-829 Warszawa

Ogólnopolska bezpłatna infolinia
Rzecznika Praw Pacjenta:
800 - 190 - 590
(tylko z telefonów stacjonarnych)
czynna pn. - pt. w godz. 9.00 - 21.00
połączenia z tel. komórkowych (płatne wg stawek operatora):
(22) 833 - 08 - 85
(22) 635 - 59 - 96
Biuro Rzecznika Praw Pacjenta
al. Zjednoczenia 25
01-829 Warszawa

Sekretariat:
tel.: (22) 532 - 82 - 50
fax.: (22) 532 - 82 - 30
sekretariat@bpp.gov.pl

Przyjęcia interesantów w Biurze
Poniedziałek - piątek w godzinach od 9.00 do 15.00

Ponadto:

Skargi i wnioski dotyczące niewłaściwej realizacji umów na realizację świadczeń zdrowotnych przyjmuje Sekcja Skarg i Wniosków w Podlaskim Oddziale Wojewódzkim NFZ w Białymstoku.
15-042 Białystok ul. Pałacowa 3.
telefony: 85 745 95 76, 745 95 77 (pn-pt, 8.00 do 16.00.)
e-mail:pacjenci@nfz-bialystok.pl




  • Karta Praw Pacjenta